بودنت را دوست دارم ،حرفی ازرفتن نزنآتشم را بیش از این با خشم خود دامن نزن
ماکه خوشبختیم دیگر عشق را ویران نکندوستی زیباست دیگر سنگ بر دشمن نزن
هر دو دریازاده ایم و سینه هامان پرخروشبعد از این حرفی به
عمرمان رفت و پرستوی بهاری نشدیمراز سرمستی ِ چشمان خماری نشدیم
هر که آمد دل ما را به هوس صید کندغافل از آنکه عقابیم و شکاری نشدیم
این چه رازی ست که دلها همه در بند همند ما ولی شیفته یار و دیاری نشدیم
تا می رسد به گوش دل من صدای توفریاد می کشد دل تنگم برای تو
حرفی بزن که تازه شود سال و ماه منصبحم شبیه عید شود ازصفای تو
ترسیده ام که بشکند این شیشه ی گلابپر گُل شود زمین و زمان از هوای تو
با اینکه ر
چه می شودکه تو اینجاکنارمن باشیبه قلب من بنشینی قرار من باشی
همین که محو شوم محو غنچه ات کافیستاگرچه مایه آزار و خار من باشی
از آن سکوت پرازخشم و چشم خاموشتامید صلح ندارم که یارمن باشی
خوشم دچار تو ه
بنگر که روحزخمی ام اعجاز می کندکنج قفس شکسته و پرواز می کند
فواره ای که تشنه ولی رو به آسمانتمرین سرفرازی و آواز می کند
راز هزار درد دلم را گرفته است رازی که مثل زخم دهن باز می کند
حالا در آستانه